تأثیرات روانی دعا

 

 

دعا

دعا؛ پشتوانه معنوی

اگر قبل از آنکه کار مهمی را انجام دهیم برای موفقیت ،دعا کنیم و به اندازه ای که در توانمان هست برای گرفتن اجابت ،اصرار و تضرع نماییم ،یک پشتوانه معنوی قوی برای شروع کار یا برخورد با مسئله پیدا می کنیم .این پشتوانه که ترکیبی از تلقین به نفس و امدادهای الهی است ،در کسب موفقیت تاثیر بسیار زیادی دارد گاهی این تاثیر، تا نود درصد مشکلات را حل می کند و تنها بخش کوچکی از کار به مهارت نیروهای مادی ما بستگی پیدا می کند .همین مسئله پاسخ بسیاری از نتایج عجیب و غریب را می دهد .

مثلا در یک امتحان، یک نفر بر خلاف انتظار با نمره خوبی قبول می شود وکسی که انتظار داشتیم بهترین باشد خراب می کند.این چیزها را نباید به حساب شانس گذاشت در این عالم هیچ چیزی بی حساب و کتاب و بی قانون نیست .همه چیز بر طبق قوانین تعیین شده ای که برخی برای ما مکشوف و برخی هنوز مبهم است پیش می رود.

شخصی که در امتحان موفق شده ،شب یا شبهای قبل از امتحان باور داشته که توان موفقیت در این امتحان را ندارد لذا با کمک باورهای مذهبی و روحیه ی مبارزی که فرضا دارد، با تمام نیرو به درگاه خداوند متوسل شده و تمام تلاشش را برای دعا به کار می برد .او پس از تضرع و اصرار زیاد، به این باور می رسد که خداوند به او توجه نموده و به اجابت رسیده است .همین باور _که به وجود نمی آید مگر در همین شرایط _ ،می تواند در موفقیت او تاثیر شگرفی ایجاد کند .اما آنکه که به پشتوانه علمی خودش تکیه کرده بود چه بسا در برخورد با شرایطی که از قبل پیش بینی آنها را نکرده، برخورد کرده و دچار استرس شود و چون از لحاظ روحی قدرت برخورد با این شرایط را کسب نکرده ،می بازد.

 

دعا و قانون انتظار

خلاصه ی قانون انتظار یعنی جذب کردن چیزی به واسطه انتظار کشیدن برای آن چیز .که از طریق جذب انرژی های آن، خود شئ هم نهایتا به دست می آید.

آن چیزی که روانشناسان غربی می خواهند به عنوان پشت صحنه دعا به ما نشان دهند چیزی جز اوهام نیست .آنها واقعیت و روح دعا را قبول ندارند. این افراد می خواهند روح را از باورهای ما بگیرند و تمام احساسات مذهبی ما از باورهای دینی مان را وهمی معرفی کنند.آنها عملا به یک فریب روانی اعتقاد دارند

 

بنابر قانون انتظار، وقتی ما دعا می کنیم و توسل پیدا می کنیم انتظار اجابت داریم؛ همین انتظار ،ما را در رسیدن به هدف یاری می رساند .وقتی من باور کرده ام که به خاطر دعا و تضرع به درگاه الهی ،قرار است به واسطه جنود الهی تایید و یاری شوم ،نیرویی پیدا می کنم که می تواند از کمترین مهارتهای مادی ما نیز استفاده ی بهینه نماید. اگر این انتظار را نداشته باشیم و نسبت به موفقیت و عدم موفقیتمان انتظاری یکسان خواهیم داشت و این در صد موفقیت ما را پایین می آورد . 

خداوند تمامی کارها را از طریق قوانین و وسایل انجام می دهد و قانون اجابت هم به وسیله دعا انجام می شود .همین تأثیرات معنوی دعا هم مخلوقات اویند.اما اینها هیچ کدام،منکر پشتیبانی خداوند از دعا نیست.همانطور که حیات و ممات ما دست خداست تأثیر و عدم تأثیر دعا نیز در اختیار مطلق خداونداست و تا او نخواهد هیچ چیزی اثر نخواهد کرد .

 

دعا روح واقعی دارد و تنها یک باور فرضی نیست

شاید مطالب بالا سازنده این فرضیه باشد که دعا چیزی جز همان تلقین های نفسانی نیست و این همان تایید بی دینی است .این همان نتیجه ای است که دانشمندان غربی بر آن تاکید دارند .آنها می خواهند نتایج اعتقادات و قوانین مذهبی را با فرمولهای روانشناسی توجیه کرده و نهایتا منکر روح واقعی آن ،که همان ارتباط با خداوند و دخالت او در زندگی ما، بشوند .

 

اشتباه این افراد این است که اولا:

 قضاوت آنها مبنی بر دید سطحی و یک بعدی شان است. الطاف و فواید روانی دعا برای شخص دعا کننده ،تنها یکی از امتیازات دعا ،و برگرفته از یکی از ابعاد مختلف دعاست .دعا ابعاد مختلف و امتیازات کلی و جزیی دارد برخی فواید دعا برای همه و برخی برای عده ایست که ویژگی های خاصی داشته باشند . این افراد تنها بعد همگانی دعا و تاثیرات کلی دعا را دیده اند هنوز اجابتهای معجزه آسای دعاهای خاص را ندیده و درک نکرده اند.

خداوند تمامی کارها را از طریق قوانین و وسایل انجام می دهد و قانون اجابت هم به وسیله دعا انجام می شود همین تاثیرات معنوی دعا هم مخلوقات اویند.اما اینها هیچ کدام،منکر پشتیبانی خداوند از دعا نیست.همانطور که حیات و ممات ما دست خداست تاثیر و عدم تاثیر دعا نیز در اختیار مطلق خداونداست و تا او نخواهد هیچ چیزی اثر نخواهد کرد

دوم :

آن چیزی که روانشناسان غربی می خواهند به عنوان پشت صحنه دعا به ما نشان دهند چیزی جز اوهام نیست .آنها واقعیت و روح دعا را قبول ندارند. این افراد می خواهند روح را از باورهای ما بگیرند و تمام احساسات مذهبی ما از باورهای دینی مان را وهمی معرفی کنند.آنها عملا به یک فریب روانی اعتقاد دارند.

به نظرتان کسی که والدین خود را از دست داده و با خود فرض می کند که والدینش در سفرند و با این فرضیه مقداری آرامش پیدا می کند، مانند کسی است که واقعا والدینش در سفرند؟آیا دعایی که باور داشته باشیم برای آن اجابتی از طرف خدا در کار نیست می تواند به ما نیروهایی در صدد رسیدن به موفقیت و هدف بدهد؟ چنین دعایی ،دعا کننده را بیشتر در یاس و ناامیدی غرق کرده و توان بالقوه ی او را نیز ضایع  می نماید.

 خداوند در قرآن به وجود روح واقعی دعا اشاره کرده و می فرمایدادعونی استجب لکم(غافر0،60) :دعا کنید تا شما را اجابت کنم.در آیات دیگر هم این اجابت را مستقیما به خود نسبت داده و در جاهای مختلفی از اجابت های واقعی مثل  اجابت دعای حضرت ابراهیم و حضرت موسی علیهما السلام و ... سخن می گوید. و این مطالب را به خود دعا نسبت نمی دهد بلکه فعل خودش می داند. حتی می فرماید موقع دعا من به شما نزدیکم (و دعای شما را می شنوم)

وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْیَسْتَجیبُوا لی‏(بقره،128)

و چون بندگان من از تو سراغ مرا مى‏گیرند بدانند كه من نزدیكم و دعوت دعا كنندگان را اجابت مى‏كنم در صورتى كه مرا بخوانند.

البته خداوند تمامی کارها را از طریق قوانین و وسایل انجام می دهد و قانون اجابت هم به وسیله دعا انجام می شود همین تاثیرات معنوی دعا هم مخلوقات اویند.اما اینها هیچ کدام،منکر پشتیبانی خداوند از دعا نیست.همانطور که حیات و ممات ما دست خداست تاثیر و عدم تاثیر دعا نیز در اختیار مطلق خداونداست و تا او نخواهد هیچ چیزی اثر نخواهد کرد . 

 

انسیه نوش آبادی

بخش اخلاق و عرفان اسلامی تبیان